Nowy solfeż - Tatiana Stachak, Lidia Florek, Ilona Tomera-Chmiel

recenzja z pisma Twoja Muza (autor: M. Ł. Gołębiowski) 22/08/2012 Najnowsze wydanie legendarnego już „Solfeżu” Józefa Karola Lasockiego pochodzi z lat 90. ubiegłego wieku. Od tamtego czasu zmieniło się, można powiedzieć bez zbytniej przesady, po prostu wszystko. A jednak dzieło nieżyjącego już od 16 lat Lasockiego, a pisane w latach 50., by wypełnić kompletną pustkę na podstawowych poziomach muzycznej edukacji, wciąż pozostaje w użyciu aż nazbyt powszechnie. Wystarczy spojrzeć w układ ćwiczeń starego podręcznika, by nawet, będąc muzykiem, dostać ze strachu gęsiej skórki. „Solfeż” Lasockiego był zmorą każdego, kto wszedł w mury jakiejkolwiek szkoły muzycznej w tym kraju. Nic dziwnego, że w końcu ktoś postanowił powiedzieć „stop!”. Tym milej, że swoje weto wzniosły trzy doświadczone nauczycielki, którym najwyraźniej także było już nie w smak dręczenie muzycznej młodzieży przedpotopowym podręcznikiem. „Nowy solfeż” to podręcznik z pewnością lepiej dostosowany do czasów, w których dziś żyjemy. Pod każdym względem. Od strony edytorskiej jest bardzo przejrzysty i czytelny. Operuje kolorami jako drogowskazami znaczącymi poszczególne opracowywane tonacje, wszystkie istotne elementy oznacza odpowiednimi piktogramami, których legenda znajduje się na początku podręcznika. Zamiast anonimowych ćwiczeń autorki skupiły się na wyborze potężnego zestawu melodii pochodzenia ludowego i profesjonalnego. W każdej tonacji znajdziemy tu piosenki, tańce i melodie z praktycznie całego świata, od Ameryki przez Francję, Włochy, Bułgarię, Macedonię czy Czechy, aż po Brazylię i Australię. Pokaźny zbiór stanowi rzecz jasna rodzima tradycja muzyczna, reprezentowana w „Nowym solfeżu” przez melodie z wielu zakątków Polski. Co ważne, o ile tylko autorki dotarły do źródeł pochodzenia danego utworu, jest ono wyraźnie zaznaczone. Podobnie jak dzieła wszystkich kompozytorów, z których fragmenty umieszczono w podręczniku. To jeszcze jedna cenna cecha tej książki, odróżniająca ją wyraźnie od surowego solfeżu J. K. Lasockiego. To co tam było po prostu melodią autorstwa Mozarta, tutaj stało się np. fragmentem z jego Sonaty fortepianowej A-dur KV 331. Dzięki temu, śpiewając kolejne piękne melodie, uczniowie będą je kojarzyć nie tylko z autorami, ale z konkretnymi tytułami utworów. Znakomity to przykład łączenia zajęć z „Solfeżu” z elementami audycji muzycznych. Uzupełnieniem typowych ćwiczeń głosowych śpiewanych solmizacją są utwory zaprezentowane z oryginalnym tekstem. W każdej tonacji znajdziemy po kilka z nich. Większość jest autorstwa krajowych kompozytorów, z Zygmuntem Noskowskim na czele. Znajdziemy też kompozycje Moniuszki, Karłowicza, Chopina, Rybickiego czy Pałłasza. Wszystkie one mogą stanowić urozmaicenie dla nauczyciela, a dzieciom dać czystą przyjemność śpiewania zamiast czytania nut głosem. Trudno jest jednoznacznie ocenić przydatność „Nowego solfeżu” w szkolnej praktyce pedagogicznej. Jako pozycja zupełnie nowa musi zostać przetestowana w warunkach polowych, a więc w kolejnych szkolnych klasach całej Polski. Dopiero wtedy okaże się, czy nauczyciele znajdą w nim cennego sprzymierzeńca, a uczniowie przyjemnego towarzysza w zgłębianiu kolejnych tonacji koła kwintowego. Jedno już teraz jest jednak pewne. Książka ta była potrzeba i bardzo dobrze, że powstała. Pokazuje dźwięki, tonacje i skale przez pryzmat praktycznego ich wykorzystania przez różnych twórców ze wszystkich epok. Daje dzieciom szeroki horyzont możliwości ćwiczenia ich głosów i uszu, nie strasząc przy tym szarością edytorską i szorstkością podejścia do tematu. „Nowy solfeż” to podręcznik, dzięki któremu gęsia skórka przez zajęciami ma szansę ustąpić wypiekom z podekscytowania. Sam chciałbym z niego korzystać, gdybym wciąż był dzieckiem.